ANLA ARTIK SEVGİMİ

Fırtınasız sade bir hayatım vardı senden önce. Yaşıyormuydum, bilemem. Sıradanlığın, griliğin içinde kaybolmuş insanlar arasında yaşamaya çalışıyordum. Ölmeye hakkım yoktu biliyorum.

Sonra sen geldin. Normal değildi gelişin. Yakıp, yıkarak, dünyamı altüst ederek geldin. Davetsiz ama özlenen bir misafir gibi. Kasırgalar koptu, yaprak kıpırdamayan dünyamda. Ordan oraya savrulmaya başladım. İçtiğim su gibi, ekmek gibi oldun. Önce, nefesim olup içime doldun. Sesini duymadığım gün, boğulduğumu hissettim; Artık can olmuştun. Sonra delice aktın damarlarımda; kan oldun bana, ölüme eş değerdi sensizlik.

Anladım ki, sevgim deliliğimdi. Sen gelirken aklım firar etmişti.

Düşünmeden, delice, hesapsız, karşılıksız…

Ya sen? Önce aklımı aldın. Başka bir şey düşünemez oldum. Sonra sözlerimi. Senden gayrısını konuşamaz, yazamaz oldum. Gözlerimi istedin sonra, aldın. Göremiyordum artık başkasını. Yüreğimin sende olduğunu fark ettiğimde ise, çok geçti. Ben, bende değildim artık. Beni almıştın, çalmıştın belki de.

İnatçı, hırçın alabildiğine güçlüydüm herkese karşı. Sana ise, sadece aşık. Sana hırçınlığım, ölesiye kıskançlığımdı. Baktığın, konuştuğun herkesten kıskanıyorum seni. Annenden bile..

belkide abartıyodum bu kıskançlığı ama elimde deil ki seni çok seviyorum ve dayanamıyorum seni başka biriyle ilgilendiğini görünce…

anla beni sevdiğim anlasevgimi seni seviyorum…